تقدیم به بابا لی لی،عمو عباس،عمه شمسی و تمامی عزیزانی که در زلزله از دستشان دادیم.

باز هم صدای ناله ی شبگیر صدای جغد صدای تگرگ ودرد
صدای مادرم صدای خواهرم صدای کودک همسایه فرا می خواند بابا را- کجایی؟خدایانجاتش ده
خدای من !چه وقتی بود
پرواز پرستوهای عاشق زمان کوچ مرغان شیدا
که بستند بار سفر بی هیچ توشه!
خدای من! چه دردی بود درد دیدن وماندن درد فریاد-فریادی که در گلو ماند

لالایی خاک زمزمه وحشت وخشم خشم زمین-خشم ستارگان خشم مادر دلسوخته
خشم عروس مات!
خشم زیتون زیتونی که بارها به ان قسم یاد کردیم-که یارهم باشیم
دوست بداریم همدیگر را-بکوشیم از برای هم چه بیهوده
گیج و مدهوش نگاه بی رمق فریاد بی صدا امیر من کجایی؟ عزیز دل کجایی؟
صدای آشنا عروس زیبا خفته در میان تلی خاک در میان حجله گلگون    اشک ریزان عشق خود بود.