31 خرداد سال 69 زمين لرزه اي به برزگي 3/7 درجه در مقياس ريشتر بخش اعظمي از ايران زيبايمان را لرزاند كه خرابي هاي شديد آن عمدتا در منطقه شمال بخصوص كوهستان ديلم نشين جنوب گيلان و شمال استان قزوين بود. زمين لرزه اي كه هر چه انرژي در خود داشت را صرف خرابي خانه و كاشانه هايمان كرد.
آن روزها سال دوم راهنمايي بودم . هنگام زمين لرزه وقتي به خود آمديم كه ديوارها ريخته و گويي قيامت در مقياسي كوچك بر ما نازل گشته است. همه ديوانه وار فرياد مي زدنند و التماس براي نجات از مرگ.
آن شب تاريك تر از بقيه شب ها بود ، مي گفتند صاعقه و باد سياه نيز داشته ايم.
من با برخورد تكه گچي كه از سقف جدا و بر صورتم اصابت كرد بيدار شدم كه دقيقا مصادف با لرزش زمين بود اولين چيزي كه برخورد كردم لوله هاي خرطومي برق بود كه از لاي ديوار بيرون زده شده بودند . به سوي در اتاق رفتيم كه فرار كنيم ولي با دري بسته روبرو شديم. از پنجره روبه كوچه به بيرون پريديم . صورتم پر از خون شده بود.
لحظاتي بر ما گذشت كه فقط بايد از نزديك ديد و لمس كرد . با نوشتن و تعريف كردن نمي توان حتي درصدي از آن را به مخاطب انتقال داد.
زمين با ما قهر كرده بود. در اوج خواب آرام به سراغ ما آمد و چه بد و خشن ما را بيدار كرد . اي كاش به همين بسنده مي كرد . سقف خانه هايمان را بر سرمان فرو ريخت و جان عزيزانمان را گرفت.
اي خداي بزرگ هر آنچه تو تشخيص دهي همان درست است ...
مردم محل ، چمنزار پشت چشمه را براي جمع شدن انتخاب كرده بودند . همه حيرت زده بودند ، خيلي ها هنوز نمي دانستند چه بر سرشان آمده ، پس لرزه ها پشت سر هم مي آمدند و هر از چند گاهي تلنگري بر خانه هاي نيمه خراب مي زدند.
صبح شد و انتظار كمك ، مه منطقه را پوشانده بود . مردم به طرف امامزاده كه بالاتر از محل بود راه افتادند و در آنجا اتراق كردند .چون چادري نبود با استفاده از پلاستيك سرپناهي ايجاد كرديم تا خانواده حداقل آسايش را داشته باشد.
بعد از چند روز و با صاف شدن آسمان گروه هاي كمك با بالگرد به منطقه آمدند و در گوشه كنار چمنزار چادرهايي برپا شد.
روزها به همين منوال گذشت تا اينكه كار بازسازي منازل شروع شد .
مقرر شد تا اسكان موقت براي مردم ايجاد شود. فرمانداري يكي از شهرستانهاي استان مازندران مسئول بازسازي محل ما بود.
وعده هاي زيادي داده شد: تير آهن ، مصالح ساختماني خوب و ...
اين ستاد بازسازي جز مقداري چوب و ميخ و ... كه لازمه يك سرپناه صحرايي است ، چيزي به مردم نداد و همه وعده ها به فراموشي سپرده شد.
مردم خود خانه هايي را علم كردند و ساختند. اكنون كه اين مطلب را مي نويسم ، جز افراد بي نياز ، بيشتر مردم همچنان در خانه هاي موقتي كه خود ساخته اند ، زندگي مي كنند .
به تازگي دولت آقاي دكتر احمدي نژاد وامي را به تصويب رسانده است و در حال پرداخت به مردم مي باشد و شنيده ها حاكي از آن است كه مسئولين امر تصميم به افزايش وام مورد نظر دارند.
اين اقدام دولت محترم شايد كمي از نا اميدي و دلخوري مردم بعد از چندين سال بكاهد، به نوبه خود از اقدامي كه هرچند دير آغاز شده ، سپاسگزاري مي كنيم. و چقدر دوست داريم تا كسي بيايد و بپرسد و بررسي كند آنچه را كه در سال 69 اتفاق افتاد و پيگيري كند عملكرد مسئولين استاني آن روزها را.