ما را بَس
شهرما منشا زیتون بُوَد این مارا بس
چون درون رگ ما خون بَُوَد این مارا بس
((شُغل))..لیلی شده وُُ نسل جوان را بینی
پی مقصود چو " مجنون " بُوَد این مارابس
چون توان گفت؟ همه درد ِ به پیش هرکس؟
بی نصیبی ز جهانِ ِ گذران مارا بس
***
شاغل" شرکت وپیمان چو زشهری دگرست
زین سبب جمله ء بیکاره ء ما دربدراست
گشته آواره و ویلان به دیاران دگر
دائما خون خوردازبخت بد وُ خونجگراست
ودگر نای نماندست وُ بریدست نفس
بی نصیبی ز جهانِ ِ گذران مارا بس
***
شهردارش نتواند قدمی بردارد
پی آبادی..وگوید دِرَمی نادارد
چون درآمد نکندعاید این شهر فقیر
لاجرم جای خودش بردگری بسپارد
نپذیرد ُگنهَِ خویش به پیش وارَس
بی نصیبی زجهانِ ِ گذران مارا بس
***
گرکه میداشت همو شَمّ درآمد زایی
می شدی صاحب تدبیر ودگر کارآیی
متحوّل بنمودی همه امکاناتش
بشدی شُهره ء ُقدرَت وبسی دانایی
اینچنین فردِ توانمند " بُدی" مارا َکس
بی نصیبی ز جهانِ ِ گذران مارا بس
***
برخی ازاین روء سا را شده این فکر وگمان
که بگفتار کنند مشکل مارا درمان
حرف تحویل دهند و عملی نیست برآن
بی عمل کی بشود مشکل ما برسامان ؟
بس نیاز است به یک عزم قوی نی به هَرَس
بی نصیبی ز جهانِ ِ گذران مارا بس
***
برخی ازمردم صاحب دِرَم ِ این سامان
رفته زین جا به دگر شهر و دیگر استان
کرده ایجاد بسی شغل برای دگران
نا پذیرفته یک از مَردُ م بیکاره ء مان
گوهراست بهرغریبان وبُوَد مارا َخس
بی نصیبی ز جهانِ ِ گذران مارا بس

***
گر نظر برهمه موجود جهان بنمایی
بفزاید به تو "هم دانش و این دانایی
هدیه ء جان ز یکی بینی و رشد دگری
شده اند لازم وملزوم هم و " آگاهی
که وفایی ننمودست همین دَهر به کس
بی نصیبی ز جهانِ ِ گذران مارا بس
***
تا توانی به جهان خدمت محرومان کُن
ودگر پایه ء محرومیت اش ویران کُن
چونکه محروم "خودش ما حًٌَصُل ِغفلتِ ماست
خدمتی برخود ومحروم ودگر وجدان کُن
ممکن است رخ ندهد فرُصت جبران زین پس
بی نصیبی ز جهانِ ِ گذران مارا بس
***
باشد این پند زِهَر با ِخرَد ودا نِشوَر
که بُوَد آنکسی از نوع خود ش بالاتر
که بفهمد همه ء فلسفه ء هستی وُ همَ
مِهر برکلّ طبیعت کُند ونوع بشر
بهرحفظ همه آنها بشود دلواپس
چونکه ِمهرَش شود آیین همان مارابس