ضرورت های تاسیس یک NGOدر شهرستان رودبار

ميلاد اصغرزاده

در حالی که تا چندی پیش فلسفه اجتماعی غرب از حذف مناطق در اقتصاد جهانی و یکپارچه سازی نهادها و ساختارهای فرهنگی صحبت میکرد وقایع جهانی در دو دهه اخیر اندیشمندان غربی را به بازیابی و بازپروی اصول و ساختارهای تعریف شده در فلسفه مدرنیته واداشت.

یکی از این ارزش های نو احیا در فلسفه ی نو مدرنی که اکنون همه ان را به عنوان پست مدرنیه میشناسیم نقش محوری مناطق و فرهنگهای بومی در ساختار جهانی سازیست .

وقایع دو دهه اخیر به خوبی به ما نشان داده اند که یکسان سازی فرهنگی عملا غیر ممکن است و در صورت استفاده از اهرم فشار حوادث و مصیبت های ناگواری را بر دوش جامعه ی جهانی خواهند نهاد .

بنابراین فرمی در اقتصاد که تولید یکپارچه و یکسان و مصرف کننده یکسان را مد نظر داشت به تولیدات گوناگون برای مصرف کنندگان گوناگون تغییر شکل یافت .

حالا دیگر از ایدئولوژی های نهادمند یکسان صحبت نمی شود و ارزش ها بیشتر از انکه در غالب قاره ای و جهانی تعریف شوند تبدیل به جزیره های فردی شده اند .البته این به معنی گام برداشتن به سوی بی اخلاقی نیست بلکه رهایی از ساختار کل نگر دولت ها دراخلاق مندی است.

در سایه پست مدرنیته مهاجران جوامع غربی از وصله های ناجور و زوائد فرهنگ غربی به بخش هایی لاینقطع از ان و حتی به عنوان نمادهایی از این سیستم اخلاق مندی جدید تغییر کاربری داده اند و دولت ها مجبور به تغییر سیستم اداری و حتی تلاش برای ایجاد تغییر در بینش جامعه غربی نسبت به مهاجران و بازیابی نقش خود و دیگران در جوامعشان شده اند و همین مسئله است که باعث شده فوکویاما در کمتر از دو دهه بعد از کتاب پایان تاریخ دست به قلم شود و در کتاب (ما که هستیم )راه جدیدی را پی بگیرد.

انچه که در تعریف ما مهم است نقش مناطق در داخل سیستم های دولتی است.چرا که هنوز نهادهای دولتی انقدر کوچک نشده اند که نقش انها را به کناری نهیم ودریای امنیت در سیستم بین المللی انقدر کم طوفان نشده که قایق های کوچک مناطق را به ورطه ی ان بیندازیم.

بنابراین تا ارام شدن دریا هنوز دولت ها طرف صحبت مناطق هستند و مو ظفند تعاملی سازنده با انها در غالب تعاریف دو دهه اخیر داشته باشند.این تعاریف نسبت های قبلی را در عمل و اجرا به هم می ریزد.در تعاریف قبلی رفته رفته چه در عمل و چه گاهی که ملاحظاتی بود به صورت زیر پوستی مناطق از رده خارج شده و در مقابل نقاط زود بازده یا اصطلاحاً نقاط کارا رشدی تصاعدی یافتند .

مهاجرت به شهرهای صنعتی فزونی گرفت و روستاها خالی از سکنه شد .کارخانجات صنعتی در بعضی از شهرها که گاها سکنه گاه افرادی از مرکزیت حکومت ها بود متمرکز شد .کشاورزی جای خود را به تولیدات صنعتی داد و بحران غذا وگرانی ان اوج گرفت،مشکلات حاشیه نشینی ،تضاد فرهنگی،قتل ،اعتیاد ،دزدی و به اتش کشاندن ماشین های گرانقیمت اوج گرفت.تراکم در شهرها تبدیل به موضوعی بحرانی شد که همراه خود ترافیک بالا، طولانی شدن ساعات انجام کارها، عدم شناخت از دیگران و ترس ،عدم امنیت ضعف اعصاب و ناراحتی روحی و روانی را به همراه اورد.

تمام این مسایل باعث شد تا اندیشمندان به فکر بازیابی نقش در حال مرگ مناطق شوند.انها به خوبی دریافته بودند که هویت و استقلال انها در عرصه جهانی در سایه حیات فرهنگهای بومی روستاها و مناطق معنا می گیرد و گرنه جامعه ی شهریشان خود را وابسته به این ریشه ها نمی دانند و برای حفظ انها هم تلاشی نخواهند کرد.

 از طرف دیگر با رکود روستاها محصولات کشاورزی کمتر خواهند شد و برای ورود ان مجبور به واردات با هزینه ی بالا و تاثیر پذیری از نوسانات و بحرانهای اقتصاد جهانی خواهند بود.میدانستند که با پایین امدن فیتیله ی مناطق پرچم های سرزمینی خود را به زیر می کشند و زودتر از انکه قادر باشند به عنوان بازیگری متفاوت در عرصه جهانی سازی شناخته شوند به عنوان موجودی همسان و بی هویت در دریای متلاطم ان غرق میشوند. میدانستند که بحرانهای اجتماعی ناشی از حاشیه نشینی و تضادهای ان،بیکاری جوانهای تازه به شهر امده و عدم کنترل و مدیریت روحی جامعه انها را در بحرانهای اداری و سیاسی فرو خواهد برد و شهرها را نه به عنوان مسیل ها واب راههایی برای جاری شدن اقتصاد و مدیریت ان بلکه به عنوان قبرستانی از ماشین های پشت چراغها ،مردمان عصبی و مدیران ناتوان و بیچاره در مقابل سیل مشکلات تبدیل خواهد کرد.

تمام اینها باعث شده که فیلسوفان اجتماعی عهد مدرنیته سر تعظیم در مقابل سوسیال مسیحی های مکتب فرانکفورت و نقدهای پیشین انها فرود اورند،روسای دولت چکمه های گاوچرانی بپوشند و به داخل روستاها بروند و به اصالت و گذشته روستایی خود تفاخر کنند وجوانهای توریست در اتاقهایشان عکس هایی از خود در کنار اغل گوسفندان و بومیان اویزان کنند .

اینکه این تحولات در کشور ما تا چه اندازه جدی گرفته شده یا اصلا به خوبی شناخته شده یا نه در این مقال نمی گنجد فقط انچه مدنظر ماست بیان اهمیت نقش مناطق و شناخت وارائه راهکارهایی برای استفاده از نیروی جوان انها برای بازیابی دوباره مناطق است انچه در اینجا ارائه میشود هر چند منتسب به یک شهرستان خاص است اما الگویی کلی است که اگر برگرفته از کشمکش های مضحک سیاسی و الفباهای سیاسی عهد پست مدرنیه غربی شناخته نشود و به عنوان یک تلاش مستقل و بومی در راستای تقویت مناطق از ان استقبال شود حداقل توانایی ایجاد چشم اندازی خوش بینانه را نسبت به تلاش های جدید در راستای بازیابی نقش جدید مناطق خواهد داشت .

"رودبار"  شهرستان ما دارای قدمتی طولانی است که این را هم می توان از تاریخ ان فهمید و هم از قتل هایی که هرساله در ان بر سر دعواهای عتیقه ای اتفاق می افتد . شهرستانی که در طول بیست سال اخیر نه تنها رو به رشد نگذاشته بلکه به سمت توسعه ی نامتوازن و حتی زوال حرکت می کند .

شهری مانند لوشان نسبت به بیست سال گذشته نه تنها ابادتر نشده است بلکه کهنه تر و کم جمعیت تر هم شده است .این موضوع را میتوان در مورد شهرهای دیگر هم گفت و اگر مثلا شهر رستم اباد کمی پرجمعیت تر شده فقط به خاطر کوچیدن روستاییانی به ان است که توانایی خرید مسکن در شهرهای بزرگتری مثل رشت را ندارند .

کشاورزی شهرستان هم در همین سطح باقی مانده است.در روستاها اغلب فقط گندم و جو و عدس کشت می شود .محصولاتی که در روزگار گذشته غذای خود مردم محلی بود و حالا نه انقدر زیاد است که پولی را به اقتصاد شهرستان برگرداند و نه نقش گذشته را دارد .زیتون که محصول شناخته شده و منحصر به فرد ان است در نوسان افت و مدیریت ضعیف قرار دارد.گویا تا به حالا چندین طرح توسعه ای برای کشت با ابیاری نقطه ای نهالهای ان در مناطق کوهپایه ای و غیره و افزایش سالانه ی نهالها ریخته شده ولی ان چیزی که پیداست هنوز هم به صورت خانواری کشت و برداشت میشود و نیاز مسلم منطقه برای ساخت کارخانه ای برای بسته بندی با کیفیت ان و ساماندهی کلی این محصول در شهرستان هنوز تحقق نیافته است و این درحالیست که از زبان دوستانی که در حال پخش محصولات کشاورزی در تهران و شهرهای بزرگ هستند شنیده ام که در صورت عرضه ی با کیفیت ان همواره خرده خریداران فراوانی در سطح شهرها دارد (در مورد زیتون اگر دوستی نقدی به من دارد میتواند در سایت پیام بگذارد).

لااقل اگر منطقه مثل بقیه بخش های گیلان جلگه ای بود امیدی به کشت برنج ان برای سرپا نگه داشن روستاها بود که این مورد هم منتفی است .

کارخانه های شهرستان هنوز همانها هستند که از روزگار کودکی ما وجود داشته اند دو کارخانه سیمان در لوشان که تنها در یکی از انها بعد از چندین سال افزایش ظرفیت ایجاد شددر حالی که شهر لوشان تنها تبدیل به خانه هایی قدیمی در اطراف انها شده است و تازه بعید نیست که مسئولان استانی قزوین با لابی هایشان در چند سال اینده این شهر و در واقع این دو کارخانه را هم کنده و به خود الصاق کنند.

تولیدی گنجه هم دیگر کارخانه ایست که در این مدت مکرر در خطر تعطیلی قرار داشته و تنها با تزریق ها ومسکن های دولتی سرپا نگه داشته میشود .

اکنون کارخانه یا تولیدی بزرگ دیگری در ذهنم نیست و اگر هم باشد انقدر بزرگ نیست که معادله را به هم بزند و این در حالیست که این چند مورد بخش کوچکی از کارخانه های شهر صنعتی ای در گوشه ی یکی از شهرهای بزرگ یا همان نقاط اتکا هم نیست.

مشاهده می کنیم که نه در کشاورزی رمقی وجود دارد نه در صنعت بنابراین کاملا احمقانه است که بگوییم جوانهای عزیز به زادگاهتان احترام بگذارید ،به تاریخ و اصالت خود احترام بگذارید،بیاید کوچ نکنیم،بیاید خودمان را بشناسیم،بیاید به اقتصاد منطقه کمک کنیم و غیره.

وقتی جوان نان شب خود و خانواده اش را نتواند در شهرستان تامین کند و وقتی که بعد از بیست سال ماندن در ان هیچ پیشرفتی در زندگی شخصی نداشته باشددیگر چه امید و انگیزه ای برای ماندن در ان خواهد داشت . با این تعاریف انچه که در افق شهرستان می بینیم بسیار تار و مشوش است و نقطه ی تاسف اور اینکه نقش فرد فرد ما و مقاله های ما چندان بزرگ و تاثیر گذار نیست اما این حداقل کاریست که از دست ما بر می اید و البته تمام این نقش جواب به مشکلات بالا نیست بلکه جواب به همان مسیر بازیابی و احیا دوباره مناطق است که به انها در سطور بالایی اشاره کردم .

شاید باید برای به تاخیر انداختن کابوس ویرانی منطقه دلخوش به ظهور نماینده ای شوالیه پوش باشیم تا بتواند با لابی در بخش صنعت کارخانجاتی در منطقه ایجاد کند که البته انهم یک رویای دور است اما انچه منظور ازجوانهای (NGO) نظر من است تلاش برای شکل دهی یک منطقه در راستای این بازیابی است .

(ان جی او)ها تعاریف و سازمانهایی جدید در ساختارهای ملت- دولت به حساب میایند و در واقع نهادهایی مردمی برای ارتباط راحت با سیستم های دولتی و اداری برای رفع کردن مشکلات ان حوزه ی خاص هستند . این نهادها گستره ای را از بنیادهای بیمارهای خاص ،طرفداران محیط زیست ،گروههای سیاسی،طرفداران اثار باستانی ،طرفداران حقوق ملی وکمک کنندگان به فقرا و طرفداران منطقه ای را تشکیل می دهند که گزینه اخر مورد اشاره ی ماست.اینکه عکس العمل انها بیشتر نمادین است یا دارای کارایی های عملی نمی توان درصد خاصی را به هریک نسبت داد ولی چیزی که روشن است نمی توان بخش اگاهی بخش (ان جی او) ها رانادیده گرفت .انها نهالهایی تازه کاشته شده اند که نیازمند ابیاری اند ونکته ی جالب اینکه خودشان هم به عنوان ابی در پای نهالهای در معرض خشکسالی جامعه بشری ریخته می شوند .

بنابراین زنده ماندن این نهالها به پایدار بودن تلاش جوانهای علاقه مند در (ان جی او) ها و جاری بودن این اب وابسته است.قبل از انکه انتظار داشته باشیم جوانهای منطقه بیل و کلنگ به دست بگیرند وبه سمت شخم زدن زمین پدربزرگ ها بروند نیازمند ایجاد بستری برای شناخت انها از یکدیگر و توانایی ها و مشکلات مشترک انهاییم.تا زمانی که این افکار در ذهن های منحصر فرد فرد جوانها وجود داشته باشد راه به جایی نخواهد برد و تنها وقتی از دایره ی تردید بیرون ایند هوای حیات خواهند داشت .

 سایت دیلمستان و مدیریت ان که دارای دغدغه های بومی هستند میتواند پایه ای برای تمام این تلاش ها باشد .حتما میپرسد که باید چگونه شروع کرد.یک مثال می زنم.افراد زیادی از دوستان من با سایت از طریق سرچ عکس های روستا در سایت گوگل اشنا شده اند .انها از اینکه عکس هایی از روستایشان در اینترنت هست ذوق زده شده اند و با افتخار انها را به دوستان خود در دانشگاه و مدارس نشان داده اند .

یک سوال .انجام این کار یعنی گرفتن یک عکس از یک روستا با گوشی موبایل و فرستادن ان به یک سایت مگر چقدر وقت می گیرد؟و اگر در هر روستایی از شهرستان یک جوان این کار را می کرد ایا یک بانک اطلاعاتی جامع از عکس های روستاها ایجاد نمی شد؟؟

ایجاد یک بانک اطلاعاتی یکی از مهترین گامهاست ،بانکی که نه تنها شامل عکس ها بلکه شامل اطلاعاتی از جغرافیا،جمعیت،جذابیت های توریستی ،مراسم سنتی منحصر به فرد ان روستا،تعداد جوانهای تحصیل کرده ،تعداد مهاجرین ،کشاورزی ،وضعیت اب روستایی ،مسئولین دهیاری و مدرسه ی روستا،تعداد دانش اموزان و دانشجویان وزمین ورزش،کتابخانه ها،وضعیت مسکن وغیره ان روستاست.

انجام چنین کاری برای مدیریت سایت یا هر شخص دیگری کاملا غیر ممکن است اما اگر تمام جوانها در روستاها دست به اینکار بزنند در مدت کمی شناسنامه اینترنتی کاملی از شهرستان خواهیم داشت که نه تنها در استان بلکه در کشور هم مانند ان وجود ندارد و می توانیم به ان ببالیم .اگر به راستی انگیزه و شوقی برای ایجاد این (ان جی او)وجود داشته باشد با گرفتن مجوزهای لازم میتوان گامهای بلندتری برداشت که انها را به صورت موردی در زیر میاورم:

 1- تخصیص اتاق یا سالنی هرچند به صورت اجاره ای یا استفاده از کلاس های یک دانشگاه یا اداره ارشاد،یا ساعت بیکاری سینما در شهرستان برای گردهمایی های که میتواند فصلی یا سالانه باشد و همینطور انتخاب افرادی به عنوان هیئت مدیره برای تصمیم گیری های جزء به جزء و راهبردهای مدیریتی

2-تقسیم بندی گروههای کاری جوانان به زیر شاخه های متعدد و انتخاب دستورالعمل برای بخش های گوناگون

 3-انتخاب افرادی از جوانان اشنا با جغرافیای منطقه برای شناساندن بیشتر جاذبه های منطقه به مسافرانی که اکثرا در حال عبور به سمت شمال هستند یا راهنمایی وهمراهی انها در بازدید از منطقه با کمک اداره های مربوطه

 4- گرفتن مجوزی برای انتشار مجله ای به صورت ماهنامه یا فصل نامه به عنوان ویترین انجمن که البته نگاه ان کاملا بومی خواهد بود

 5-عمل کردن به عنوان دیده بان نسبت به کیفیت کاری ادارات منطقه و تخلفات انان و نامه نگاری با انها برای پیگیری مشکلات و همینطور تعامل با نمایندگان شهرستان وحتی در صورت پویایی و گسترش انجمن پرسیدن سوالهای اساسی از کاندیداهای نمایندگی در مورد راهکارها عملی انها برای مبارزه با مشکلات شهرستان و تاثیر گذاری برانتخابات شهرستان و همینطور ارتباط با شوراهای شهرو روستا

6- برگزاری کلاس های اموزشی مانند دوره های اموزش عکاسی و کارگردانی وداستان نویسی و خبرنگاری و غیره و برگزاری جلسات شب شعر.(نکته ی قابل توجه در این مورد شناسایی علاقه ها و استعدادهای شهرستان در این حوزه هاست.اگر این علاقه مندی در جوانها وجود داشته با مکاتبه با انجمن سینمای جوان یا سازمان ملی جوانان تخصیص این امکانات کار سختی به نظر نمی اید .به علاوه ممکن است بحث های فلسفی در مورد اهمیت مناطق وغیره جذابیت خاصی برای بعضی از جوانها نداشته باشد اما این اموزش ها و جلسات راهکاری برای جذب وا یجاد علاقه مندی درانها همینطور بارور شدن بیشتر استعدادهای شهرستان و همینطور ایجاد حس نشاط و پویایی در انهاست و به علاوه شکلی اجتماعی و روزامد به انجمن می دهد و نکته اخر در این مورد این است که افراد اموزش دیده در این حیطه ها میتوانند بازخوردهای کاملا مفیدی برای شهرستان داشته باشند.مثلا فرهنگ تالشی به خاطر جوانان انجمن سینمای جوان ان که مشهورترین و پرکارترین انجمن سینمای جوان کشور است شناخته شده است و همینطور در عکاسی و داستان نویسی و غیره هم بازخورد تلاش ها به خود شهرستان باز می گردد)

7- برعهده گرفتن نقشی سفیر گونه از طرف دانشجویان و ایجاد این حس مسئولیت برای شناسایی ان در دانشگاههای محل تحصیل و شهرهای محل کار

 8-تیتر کردن منابع راکد مانده وبدون بهره برداری شهرستان و همینطور مشکلات ان به صورت جزء تا روستاها در مورد مشکل کم ابی و غیره و روزشمار این مشکلات و اقدامهای انجام شده در راه اصلاح انها یا کم کاری ها وغفلت های انجام شده

 9-تنظیم کتابچه ای در مورد شهرستان و معرفی ان و فرستادن ان به دانشگاه ها و کتابخانه ها(این مورد بستگی به کمک اداره ارشاد و بقیه بخش ها دارد) و همینطور کارهایی مثل گرد اوری داستانهای مردم منطقه از زلزله یا افسانه های مردم روستاها یا داستانهای تاریخی مادربزرگ های ان و همینطور جمع اوری تاریخ شهرستان تا حد ممکن و انتشار به صورت یک کتاب و همینطور چاپ پوسترهایی از شهرستان و مناطق دیدنی ان

10-شناسایی نخبه های منطقه در عرصه تحصیل ،کشاورزی ،صنعت و هنر و برگزاری مراسم سالانه برای تقدیر از انها و استفاده از تجربیات انها برای شهرستان

 11-ایجاد تیم های تحقیقاتی برای شناسایی مشکلاتی مانند افت ها و راهکارهای مبارزه با این مشکلات قبل از همه گیر شدن(اغلب این مشکلات توسط سیستم اداری مورد شناسایی قرار می گیرند ولی این شناسایی انقدر کند و دیر است که مشکلات به صورت اپیدمی در می ایند)

12-....این فهرست باز است چون مطمئنا موارد زیادی وجود دارند که با گذشت زمان به چشم خواهند امد موارد ذکر شده میتواند در طیفی بین حرفهای مسخره تا ایده های بکر قرار بگیرد.میتوان انها را حرفهایی متظاهرانه ،از روی بیکاری و حرفهایی که تاریخ مصرفشان تمام شده دانست و یا اینکه انها را حرفهایی از دنیای واقعی امروز و شهرستان مان دانست ومیتوان نسبت به انها بی تفاوت یا متعهد بود.

اینکه بازتاب این درخواست در کدام طیف قرار بگیرد به عکس العمل جوانان شهرستان بستگی دارد.درست است که در حوزه ی منطقه ای این کار تابه حالا صورت نگرفته ولی هر کاری که دیگران انجام نداده اند که مسخره و بچه گانه نیست و گامهای بزرگ و موفق همیشه اولین ومحکم ترین گامها بوده اند . البته در شهرستان دسترسی به اینترنت محدود است و مراجعان و پاسخ دهندگان به این درخواست را نمی توان معیاری از میزان علاقه ی جوانان به ان دانست ولی این میتواند به عنوان یک معیار حداقلی برا تست کردن این درخواست باشد.پیشنهاد من به مدیر محترم سایت اقای نظری این است که درخواست عضویت در این (ان جی او )را به صورت لینکی در سایت قرار دهد .البته توضیحات لینک می تواند محدود تر باشد و به این مقاله اشاره داده شود.همینطور دوستانی که با نشریات محلی مرتبط هستند می توانند توضیحی در مورد ان در نشریه خود بیاروند.البته اگر استقبال گسترده ای در ارتباط با این مورد صورت بگیرد میتوان برای سایت جداگانه ای در خصوص این (ان جی او) هم با کمک دوستان برنامه ریزی کرد که اختصاصاًبه این موضوع بپردازد.برداشتن گامهای بعدی در این راه بستگی به میزان اشتیاق جوانهای شهرستان در این مورد دارد و روشن است که بدون وجود و درخواست انها نمیتوان کاری کرد.البته قطعا هیچ فایده ی مادی دراین کار وجود ندارد و تنها میتواند مقیاسی از میزان تعهد ما به شهرستان محل زندگی مان باشد .

فراخوان جهت تشکیل سازمان های غیردولتی

 محمد عبدالهي (مهرآيين)

چند روزپیش برطبق عادت همیشگی خود سری به سایت " دیلمستان " زده ومطلبی بشدت نظرم را بخود جلب کرد که باتوجه به اهمیت موضوع حیفم آمد که آنرا به رویت شما خوانندگان گرامی شکوفه های زیتون نرسانم
مطلب درمورد n.g.o ( اِن جی او) یا سازمانهای غیردولتی و بقلم دوست فرهیخته ام جناب آقای میلاد اصغرزاده بود وچون مطلب مفّصل وطولانی بود لذا گزیده ای ازآن مقاله را درزیر برویت شما عزیزان رسانده وازتمام شماگرامیان ازهر قشر وهرگروه سنی که دغدغه عقب ماندگی منطقه از امکانات مورد لزوم را دارید وازمهاجرت بی رویه مردمان این شهرستان به دیگرشهر ها نگرانید خواهشمندیم به این سایت سری زده تا ازمتن کامل آن آگاه شده و راهکارهای مناسب را برای برون رفت ازمشکلات پیش ِ روی ِ منطقه که یکی ازآنها " تشکیل سازمانهای غیردولتی یا n.g.o " می باشد " باهمکاری وهمیاری وهمفکری واحساس مسئولیتی که میفرمایید پیدا کنید
اینک گزیده ای از آن متن :
((.....مهاجرت به شهرهای صنعتی فزونی گرفت و روستاها خالی از سکنه شد .کارخانجات صنعتی در بعضی از شهرها که گاها سکنه گاه افرادی از مرکزیت حکومت ها بود متمرکز شد .کشاورزی جای خود را به تولیدات صنعتی داد و بحران غذا وگرانی ان اوج گرفت،مشکلات حاشیه نشینی ،تضاد فرهنگی،قتل ،اعتیاد ،دزدی و ...اوج گرفت.تراکم در شهرها تبدیل به موضوعی بحرانی شد که همراه خود ترافیک بالا، طولانی شدن ساعات انجام کارها، عدم شناخت از دیگران و ترس ،عدم امنیت ضعف اعصاب و ناراحتی روحی و روانی را به همراه اورد.
تمام این مسایل باعث شد تا اندیشمندان به فکر بازیابی نقش در حال مرگ مناطق شوند.انها به خوبی دریافته بودند که هویت و استقلال انها در عرصه جهانی در سایه حیات فرهنگهای بومی روستاها و مناطق معنا می گیرد و گرنه جامعه ی شهریشان خود را وابسته به این ریشه ها نمی دانند و برای حفظ انها هم تلاشی نخواهند کرد
از طرف دیگر با رکود روستاها محصولات کشاورزی کمتر خواهند شد و برای ورود ان مجبور به واردات با هزینه ی بالا و تاثیر پذیری از نوسانات و بحرانهای اقتصاد جهانی خواهند بود....
اینکه این تحولات در کشور ما تا چه اندازه جدی گرفته شده یا اصلا به خوبی شناخته شده یا نه در این مقال نمی گنجد فقط انچه مدنظر ماست بیان اهمیت نقش مناطق و شناخت وارائه راهکارهایی برای استفاده از نیروی جوان انها برای بازیابی دوباره مناطق است انچه در اینجا ارائه میشود هر چند منتسب به یک شهرستان خاص است اما الگویی کلی است که.... اگربه عنوان یک تلاش مستقل و بومی در راستای تقویت مناطق از ان استقبال شود حداقل توانایی ایجاد چشم اندازی خوش بینانه را نسبت به تلاش های جدید در راستای بازیابی نقش جدید مناطق خواهد داشت .
"رودبار" شهرستان ما دارای قدمتی طولانی است که این را هم می توان از تاریخ ان فهمید و هم از قتل هایی که هرساله در ان بر سر دعواهای عتیقه ای اتفاق می افتد . شهرستانی که در طول بیست سال اخیر نه تنها رو به رشد نگذاشته بلکه به سمت توسعه ی نامتوازن و حتی زوال حرکت می کند .
شهری مانند لوشان نسبت به بیست سال گذشته نه تنها ابادتر نشده است بلکه کهنه تر و کم جمعیت تر هم شده است .این موضوع را میتوان در مورد شهرهای دیگر هم گفت و اگر مثلا شهر رستم اباد کمی پرجمعیت تر شده فقط به خاطر کوچیدن روستاییانی به ان است که توانایی خرید مسکن در شهرهای بزرگتری مثل رشت را ندارند .
کشاورزی شهرستان هم در همین سطح باقی مانده است.در روستاها اغلب فقط گندم و جو و عدس کشت می شود .محصولاتی که در روزگار گذشته غذای خود مردم محلی بود و حالا نه انقدر زیاد است که پولی را به اقتصاد شهرستان برگرداند و نه نقش گذشته را دارد .زیتون که محصول شناخته شده و منحصر به فرد ان است در نوسان افت و مدیریت ضعیف قرار دارد.گویا تا به حالا چندین طرح توسعه ای برای کشت با ابیاری نقطه ای نهالهای ان در مناطق کوهپایه ای و غیره و افزایش سالانه ی نهالها ریخته شده ولی ان چیزی که پیداست هنوز هم به صورت خانواری کشت و برداشت میشود و نیاز مسلم منطقه برای ساخت کارخانه ای برای بسته بندی با کیفیت ان و ساماندهی کلی این محصول در شهرستان هنوز تحقق نیافته است و این درحالیست که از زبان دوستانی که در حال پخش محصولات کشاورزی در تهران و شهرهای بزرگ هستند شنیده ام که در صورت عرضه ی با کیفیت ان همواره خرده خریداران فراوانی در سطح شهرها دارد (در مورد زیتون اگر دوستی نقدی به من دارد میتواند در سایت پیام بگذارد).
لااقل اگر منطقه مثل بقیه بخش های گیلان جلگه ای بود امیدی به کشت برنج ان برای سرپا نگه داشن روستاها بود که این مورد هم منتفی است .
کارخانه های شهرستان هنوز همانها هستند که از روزگار کودکی ما وجود داشته اند دو کارخانه سیمان در لوشان که تنها در یکی از انها بعد از چندین سال افزایش ظرفیت ایجاد شددر حالی که شهر لوشان تنها تبدیل به خانه هایی قدیمی در اطراف انها شده است و تازه بعید نیست که مسئولان استانی قزوین با لابی هایشان در چند سال اینده این شهر و در واقع این دو کارخانه را هم کنده و به خود الصاق کنند.
تولیدی گنجه هم دیگر کارخانه ایست که در این مدت مکرر در خطر تعطیلی قرار داشته و تنها با تزریق ها ومسکن های دولتی سرپا نگه داشته میشود .
اکنون کارخانه یا تولیدی بزرگ دیگری در ذهنم نیست و اگر هم باشد انقدر بزرگ نیست که معادله را به هم بزند و این در حالیست که این چند مورد بخش کوچکی از کارخانه های شهر صنعتی ای در گوشه ی یکی از شهرهای بزرگ یا همان نقاط اتکا هم نیست.
مشاهده می کنیم که نه در کشاورزی رمقی وجود دارد نه در صنعت بنابراین کاملا احمقانه است که بگوییم جوانهای عزیز به زادگاهتان احترام بگذارید ،به تاریخ و اصالت خود احترام بگذارید،بیایید کوچ نکنیم،بیایید خودمان را بشناسیم،بیایید به اقتصاد منطقه کمک کنیم و غیره.
وقتی جوان نان شب خود و خانواده اش را نتواند در شهرستان تامین کند و وقتی که بعد از بیست سال ماندن در ان هیچ پیشرفتی در زندگی شخصی نداشته باشددیگر چه امید و انگیزه ای برای ماندن در ان خواهد داشت . با این تعاریف انچه که در افق شهرستان می بینیم بسیار تار و مشوش است و نقطه ی تاسف اور اینکه نقش فرد فرد ما و مقاله های ما چندان بزرگ و تاثیر گذار نیست اما این حداقل کاریست که از دست ما بر می اید و البته تمام این نقش جواب به مشکلات بالا نیست بلکه جواب به همان مسیر بازیابی و احیا دوباره مناطق است که به انها در سطور بالایی اشاره کردم .
شاید باید برای به تاخیر انداختن کابوس ویرانی منطقه دلخوش به ظهور نماینده ای شوالیه پوش باشیم تا بتواند با لابی در بخش صنعت کارخانجاتی در منطقه ایجاد کند که البته انهم یک رویای دور است اما انچه منظور ازجوانهای (NGO) نظر من است تلاش برای شکل دهی یک منطقه در راستای این بازیابی است .
(ان جی او)ها تعاریف و سازمانهایی جدید در ساختارهای ملت- دولت به حساب میایند و در واقع نهادهایی مردمی برای ارتباط راحت با سیستم های دولتی و اداری برای رفع کردن مشکلات ان حوزه ی خاص هستند . این نهادها گستره ای را از بنیادهای بیماریهای خاص ،طرفداران محیط زیست ،گروههای سیاسی،طرفداران اثار باستانی ،طرفداران حقوق ملی وکمک کنندگان به فقرا و طرفداران منطقه ای را تشکیل می دهند که گزینه اخر مورد اشاره ی ماست.اینکه عکس العمل انها بیشتر نمادین است یا دارای کارایی های عملی نمی توان درصد خاصی را به هریک نسبت داد ولی چیزی که روشن است نمی توان بخش اگاهی بخش " ان جی او) ها رانادیده گرفت .انها نهالهایی تازه کاشته شده اند که نیازمند ابیاری اند ونکته ی جالب اینکه خودشان هم به عنوان ابی در پای نهالهای در معرض خشکسالی جامعه بشری ریخته می شوند .
بنابراین زنده ماندن این نهالها به پایدار بودن تلاش جوانهای علاقه مند در (ان جی او) ها و جاری بودن این اب وابسته است.قبل از انکه انتظار داشته باشیم جوانهای منطقه بیل و کلنگ به دست بگیرند وبه سمت شخم زدن زمین پدربزرگ ها بروند نیازمند ایجاد بستری برای شناخت انها از یکدیگر و توانایی ها و مشکلات مشترک انهاییم.تا زمانی که این افکار منحصرا در ذهن های فرد فرد جوانها وجود داشته باشد راه به جایی نخواهد برد و تنها وقتی که از دایره ی تردید بیرون ایند هوای حیات خواهند داشت .))